| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
كليه حقوق مادي و معنوي اين پايگاه متعلق به موسسه نداي آشنا مي باشد. مسئوليت كليه مطالب با ارسال كننده آن خواهد بود. نقل مطالب با ذكر منبع بلامانع مي باشد. نصب توسط گروه فني و نگهداري فضا در كارسازهاي (Server) قدرتمند گروه شبكه نور مدت زمان ایجاد صفحه : 0.57 ثانیه | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در سنهي چهل و نهم هجرت، هنگام شهادت امام حسن مجتبي (ع)، ديگر رؤياي صادقهي پيامبر صدق بهتمامي تعبير يافته بود و منبر رسول خدا، يعني كرسي خلافت انسان كامل، اريكهاي بود كه بوزينگان بر آن بالا و پايين ميرفتند.(1) روز بعثت به شام هزار ماههي سلطنت بنياميه پايان ميگرفت و غشوهي تاريك شب، پهنهاي بود تا نور اختران امامت را ظاهر كند، و اين است رسم جهان: روز به شب ميرسد و شب به روز. آه از سرخي شفقي كه روز را به شب ميرساند! 
